Agata, een mooie meid zeggen ze maar feitelijk al een hele dame waar je niet omheen kon in haar beste dagen, die waren er elk jaar altijd in het voorjaar en het begin van de zomer, na 21 juni ging Agata doorgaans op reis met 40 koffers bij zich en in het gezelschap van 'iemand van de radio' en haar kleedster, was niet erg gecharmeerd van de wat ruwere aanpak van het Hollandse minnekozen in deze tijd, maar wat wil je, zei ze vaak, als je de oerhollandse nuchterheid achternaloopt als het belangrijkste element in ons volkskarakter, dan heb je ook weinig mogelijkheden gekend om een beschaafd te geraken in de liefde en van een kaaskop kan zelfs ik geen Don Juan te voorschijn toveren als het onverwachts witte konijn uit de hoge hoed.
Toen mij dat alles bekend was geworden over haar ben ik mij meer gaan interesseren voor de persoon van juffrouw Agata, iedereen weet dat ik niet om vrouwen geef dus ik durfde dat wel in een vrijmoedig openheid aan te gaan met haar, bij Agata is het immers zo dat wie kaatst de bal verwachten kan maar daar was ik niet zo bang voor want wie goed doet goed ontmoet en met haar tengere gestalte en smalle polsen zou Agata de bal wel niet erg hard kunnen slaan. Ik besloot derhalve haar in haar eenzame gevangenisleven op te zoeken en haar bij te staan in haar gemeenzame kritiek op de nuchterheid en de schraapzucht als doelen op zich in levens die zich zonder zin zouden blijven voelen als er op voorspraak van lady Agata niet af en toe een snelle originele zo goed als nieuw ogende opgepoetste ouwe wietz op de buis werd gebracht, als een aardige vormgeving van de act, die ik zo node reeds lang in mijn gezelschap had willen zien opgevoerd, de televisieswitch omdraaien zonder morren, niet naar het volgende verdrietige vertoon van platte humor maar gewoon uit.
'Wie buis zegt moet meteen denken aan het bekende suisen van het achtergrondgeluid, een verschijnsel van collectieve ruis in het gedachtenleven van de brave burgers van ons land, die, zo kan en kon zij bevestigen, de basis vormde voor de doornee burgerstugheid van het als publiek veel amusantere en aannemelijker overkomende publiek op het gebied van de liefde. Met liflafjes komen we er niet, ik houd van mijn land daarmee, ik houd eveneens van mijn publiek, maar ik heb geconstateerd dat er onregelmatigheden zijn geslopen in het onderhouden van de goede betrekkingen met de theaterbezoekers in de loges en op de eerste rijen, in de grote zaal van het Koninklijk Theater Carré waar ik al sedert jaren regelmatig poolshoogte neem van de stand van zaken, kom je heel wat aan de weet dat je beter niet zou kunnen weten indien het om zakenrelaties gaat, en gvd hoe converteer ik de rotzooi nou weer tot een aannemelijk voorgerecht waar geen hoofdgerecht meer volgt?
'De mensen proberen ons wijs te maken dat niemand weet wie wij zijn', klaagde Agata haar nood, en tipte tegelijkertijd de as van haar stuyvesantje in de rieten prullebak die zij een plaats gegeven had in de hoek van haar provisorisch ingericht salonneke en vertelde daarop openhartig: 'eigenlijk mag ik niet roken van mijn ouders, maar het geeft me zo'n ontspannen gevoel en ik voel wel wat voor de afstandelijke pose in de dramatiek, het leven gaat zonder mij ook wel door.' Ik kon niet anders uitbrengen na zoveel vastberaden onschuld te hebben aanhoord, dan te brommen: 'jij red je verder wel zie ik, ik moet nu door naar de volgende afspraak, je begrijpt dat mijn agenda vanzelf vol is gelopen met veel belangrijker afspraken dan liefdesavontuurtjes', maar eigenlijk moest ik mij schamen vond ik voor zoveel harteloosheid juist nu wij van de Heidemij elkaar zo nodig hadden in de ure des gevaars.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten